شیشه خیس

تنهایی غمگین

Cloudy man — Sun, 26 Feb 2012 19:14:01 GMT

دنیای عجیبیست

باورشان نمی شود بخواهی آرام و به دور از حواشی زندگی کنی

گاهی بدون هیچ دلیلی اعدام می شوی و روحت را بی گناه به مسلخ می برند

تو این روزا باید اتفاق بدی رقم بزنی وگر نه می کشنت تو ورطه گناه و تهمت

خورشید خانوم آفتاب کن

شبو اسیر خواب کن

مجمر نور و بردار

یخ زمین و آب کن

رنج بیداری

Cloudy man — Thu, 10 Mar 2011 20:21:41 GMT

یکی از دوستانم سالها پیش می گفت " بزرگترین تفریح من خوابیدنه ای کاش میتونستم بیشتر از این بخوابم "

چشاش همیشه پف داشت. و کمتر حرف می زد اسمشو گذاشته بودیم شلمان.

همیشه از خودم می پرسیدم چطوری یه نفر می تونه اینقدر شیفته خوابیدن باشه. زندگیش پس چی میشه مگه میشه اینقدر عاشق خوابیدن بود؟...

حالا بعد از چند سال مدتیه که آرزوم این شده بیشتر بخوابم , تا سرمو میذارم رو بالش خوابم ببره و تا لنگ ظهر و یا بعد از ظهر بخوابم... خواب خیلی نعمت خوبیه چرا من اینقدر دیر اینو فهمیدم...

وقتی کاری از دستت بر نمی آد و این تقدیر که حکم می کنه به نابودی آرزو هات...

خواب چه لذتی داره رفیق

despair

Cloudy man — Sun, 06 Mar 2011 18:55:04 GMT

تو با دلتنگی های من

تو با این جاده هم دستی

تظاهر کن ازم دوری

تظاهر می کنم هستی...

شب بی تو

Cloudy man — Fri, 04 Mar 2011 06:52:50 GMT

شب آغاز هجرت تو شب در خود شکستنم بود

شب بی رحم رفتن تو شب از پا نشستنم بود

شب بی تو

شب بی من

شب دل مرده های تنها بود

شب رفتن

شب مردن

شب دل کندن من از ما بود

واسه جشن دل تنگی ما گل گریه سبد سبد بود

با طلوع عشق من و تو هم زمین هم ستاره لج بود

از هجرت تو شکنجه دیدم

کوچ تو اوج ریاضتم بود

چه مومنانه از خود گذشتم

کوچ من از من نهایتم بود

به دادم برس

تو ای ناجی تبار من

به دادم برس

تو ای قلب سوگوار من

(بدون عنوان)

Cloudy man — Mon, 31 Jan 2011 17:52:50 GMT

کاش می شد هر کسی را در گور خود خواباند.

کاش کسی برایمان دل نمی سوزاند.

آرزوی دور از دسترسی است می دانم ...

چشمهایت را در می آورند در گوشهایت سرب داغ می ریزند دستهایت را قطع می کنند و در سرت کاه می کنند بر پاهایت قفل می زنند و در دلت آتش , تا شاید گناه نکنی و دوزخی نگردی.

و چه خوب است که انسان در این عصر دیگر لازم نیست زحمت اندیشیدن در انتخاب مسیر درست و نادرست را به خود بدهد زیرا پدر ها و مادر ها و همسر ها و بزرگتر ها و ... این انتخاب را به درستی کرده اند و او باید از این امر بسیار خوشحال باشد و هم سپاسگذار.

***

و سر انجام

چه دیدنی خواهد بود بهشتی که از آن محروم شده ایم .

درد دل

Cloudy man — Wed, 30 Jun 2010 16:26:20 GMT

دیشب خواب دیدم . یه خواب عجیب , خوابی که از هزاران کابوس برام دردناک تر بود. میدونم که تا به حال اینقدر تو خواب گریه نکرده بودم, طوری گریه می کردم که از مرد بودنم احساس شرمندگی بهم دست داده بود.

برگشته بودم به روزای اول آشناییمون ... چه لذتی داشت خدا .... انگار تمام روحمون از اعماق جسممون مکش می شد و می رفتیم یه جای بکر و سبز , نمی فهمیدیم چند ساعت میگذره که با همیم فقط دعا می کردیم تموم نشه ... حتی از زور ناراحتی وقت خداحافظی به هم سلام می کردیم. برگشته بودم به اون دوران و داشتم از ته دل می خندیدم. انگار چند سالی بود که اینطور نخندیده بودم که یهو انگار یادم اومد که من در آینده ام و همه این خوشی ها تموم میشه............................. وای وای نمی تونم بگم . در لغت نمی گنجه که تا چه حد شکستم.... دلم می خواست بمیرم و اینقدر زجر نکشم.از دور به خودم نهیب می زدم که نخند. بس کن. هرچه فریاد می زدم کسی صدامو نمی شنید. خیلی گریه کردم. شاید کسی این حرفا رو نفهمه ... شاید کسی نفهمه که چقدر سخته وقتی بفهمی باید بهای هم خوابی با عشقت رو بپردازی... شاید یه روز اگه کسی می گفت حتی عشق هم خریدنیه من پوزخندی می زدم به کوتاه فکریش .... ولی به خداوند بزرگ سوگند که اینطوریه . حالا باید به کسایی بخندم که ادعا می کنند عاشقند و مادیات , کار , خونه و ماشین براشون مهم نیست.

قصه ی جدایی ما آدما... قصه دوری ماست از خودمون

دوری من و تو از لحظه عشق قصه ی سادگی گمشدمون

تاریک خونه

Cloudy man — Mon, 03 May 2010 21:01:33 GMT

چه فرقی می کنه؟

این جواب تکراری یه سوال تکراری بود می دونستم ولی بازم اسمشو پرسیدم.

به آهستگی و بدون اینکه مکثی بکنه پاسخ داد چه فرقی می کنه.

لبخند تلخی زدم . انگار لازم بود هر بار این سوال و جواب رو بشنوم. خودم این قانون رو گذاشته بودم. کسی انگار مجبورم می کرد.

نفس زنان و زیر لب گفت از کجا شروع کنیم .

سری تکون دادم فقط...

همه جا تاریک بود . از پنجره پرتویی نیمه جان از بیرون روی میز چوبی کهنه کنار اتاق می افتاد. رنگهای مختلف جای هم رو می گرفتند . قرمز سبز نارنجی آبی زرد و باز تکرار.

احساس گرما می کردم . اما انگار از تو می لرزیدم. از تو یخ زده بودم. شاید اینجا اومدم که از این سرما از این انجماد رها شم. اما هنوز سرد بود سرد سرد.

سرشو چرخوندم . به چشماش خیره شدم. دنبال یه گشده بودم. یه روح انگار. ولی نه اینجا خبری نبود.

نگاهی به اطراف انداختم. همه جای اینجا بوی کهنگی می داد. دلم تنگ می شد. حس خفگی بهم دست می داد. روی اون میز کهنه یه چیز خاصی بود که نظرمو جلب می کرد. خودمو کمی کج کردم تا از نزدیکتر ببینمش. یه چیزی مث یه قاب با فرم نقره بود با یه عکس قدیمی.

فهمید که چیزی توجهمو جلب کرده . دستشو جلوی صورتم تکونی داد و گفت حواست کجاست پسر؟

لحجه خاصی داشت. دوست داشتم بیشتر صحبت کنه اما می دونستم که طفره می ره. حوصله نداشت. همون اول ورودمون برقا رو خاموش کرده بود و انگشتشو به علامت سکوت جلوی صورتش گرفته بود.

گفتم اون یه عکس خانوادگیه نه؟

سرشو برگردوند. گویی می خواست از بودنش خاطر جمع بشه.

به آرومی و زیر لب گفت وقت ندارم ... می شه سوال نکنی.

هنوز از تو می لرزیدم. خیلی کنجکاو شده بودم که اون قاب مربوط به کی می تونه باشه . آخه نوع فرم و چگونگی عکس خیلی خاص جلوه می کرد . هیچ رابطه ای با بقیه وسایل اینجا نداشت.

زمان سریع می گذشت . شاید هم کند از دیدگاهی دیگر.

تا پایان حسی بر انگیخته نشد. کلامی گفته نشد . و رازی بازگو نگردید.

وقتی بیرون اومدم. هوا خیلی سرد بود. و باز همون سوال همیشگی سراغم آمده بود.

چرا اینجا بودم؟ چرا؟

نوروز

Cloudy man — Fri, 19 Mar 2010 14:57:14 GMT

عید آمد و ما خانه ی خود را نتکاندیم
گردی نستردیم و غباری نستاندیم
دیدیم که در کسوت بخت آمده نوروز
از بیدلی آن را زدر خانه برآندیم
هر جا گذری غلغله ی شادی و شور است
ما آتش اندوه به آبی ننشاندیم
آفاق پر از پیک و پیام است، ولی ما
پیکی ندواندیم و پیامی نرساندیم
احباب کهن را نه یکی نامه بدادیم
و اصحاب جوان را نه یکی بوسه ستاندیم
من دانم و غمگین دلت، ای خسته کبوتر
سالی سپری گشت و ترا ما نپراندیم
صد قافله رفتند و به مقصود رسیدند
ما این خرک لنگ زجویی نجهاندیم
ماننده افسونزدگان، ره به حقیقت
بستیم و جز افسانه ی بیهوده نخواندیم
از نه خم گردون بگذشتند حریفان
مسکین من و دل در خم یک زاویه ماندیم

^{مهدی اخوان ثالث ، اسفند 1343}

دعا

Cloudy man — Sun, 31 Jan 2010 17:45:46 GMT

تنمون بی درده

خدایا سپاس

دلمون بی غصه

خدایا سپاس

شهر ها پر از نور و شادی

قلبها مسرور از آزادی

چشمها به آبی بی کران

نه فقیر مانده نه ناتوان

هر چه هست و هست خوبی و مهر و صفاس

خدایا سپاس

***

ای خدا

حواست به من هست یا داری یه آفریده دیگه درست می کنی؟

دارم شکرت می کنم

همیشه دلم برات پر می کشه

هیچی ازت نمی خوام

اینجا همه چی خوبه

فقط تو کمی

همه جا , جات خالیه

اگه بگی اون دنیا عذابت چشم براهمه بازم قبول

چون هر روز دارم ازت دور می شم می ترسم

به خودت قسم می ترسم یه روز بترسم بیام پیشت

پس به من نگاه کن

به حرفام گوش کن

دلمو نشکن......

مهر من سلام

Cloudy man — Tue, 22 Sep 2009 22:33:45 GMT

سرانجام آمدی ای فصل غم انگیز خاطره

ای فصل رویاهای بر باد رفته

ای حس غریب.

بوی تو ،نسیم غم انگیز کوچه های خلوت غروب است

رنگ تو ،برگ های خشکیست که لرزان از شاخه های خشک فرو می افتد

صدایت ،همهمه ی گنگ و آرامیست که از گام های عاشقی و یا پیری برمی آید و گاه های و هوی کودکانیست که از مدرسه بر می گردند.

و حس تو ،تودرتو ترین دالانیست که در دلهای هر یک از آدمها به مقصدی نا معلوم امتداد دارد.

دالانی که برای من از خونه باغ آقا جون خدا بیامرزشروع میشه ،از کوچه پس کوچه های خونه ی قدیمی مادر می گذره با دلواپسی های دوران تحصیلم ادامه پیدا می کنه تا می رسه به سالهای آخر دبیرستان روزای پاییزی که هر روزش برام یه حس نو داشت ،دلتنگی هایی که با خوندن رمان پنجره به اوج می رسید و اردوهای تابستونی که تو هر کدومش عاشق یکی می شدم و بعد با اومدن پاییز سیاوش وسیاوش و ابی و داریوش .... وایستگاه اتوبوس مدرسه و .... وخدمت با همه ی غربتش اونم وقتی پاییز درختای پادگان رو عاشق می کرد....

تا رسید به روزهای اوج من روز هایی که با معشوقه ام در پارک قدم می زدیم آرام آرام و می گفتیم ساعتها و هیچ کس را نمی دیدیم من همه تو بودم ساعت های انتظار زنگ آخرتو ...چه شیرین بود وساده...

و حالا ؛ در این روزهای آلوده به تکرار؛ دوباره بوی پاییز می وزد به مشامم ، آنقدر سرد نیست که بلرزم اما می لرزم .

چشمانم سو می کشد و به فکر می روم و می دانم که به تو نزدیک تر می شوم.